Bir an için yanımdaymışsın gibi hissediyorum. Orada bir yerdesin. Elimi uzatsam, tutacak gibiyim. O kadar yakınsın ki, başımı omzuna koysam, teninin kokusunu duyarım. Sonra, yavaş yavaş siliniyor siluetin gözlerimin önünden. Öyle yavaş ki, hayal olduğuna inanmam bazen günlerimi alıyor. Canımı en çok yakan da ne biliyor musun? Artık hayaline bile rastlamaz oldum. Gözlerine nasıl bakılır, ellerin nasıl tutulur, unuttum. Bazen yüzün, sesin, nefesin siliniyor kalbimden. Böyle boğulurmuşçasına. Yanar gibi, yaralanır gibi. Unutuyorum seni, ölür gibi.
*Ayşenur Altıntaş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder