Küçük bir oğlan çocuğuydun. Ufak ellerinle, daha az evvel yapmış olduğun kumdan kaleleri yerle bir ettin. Bilakis, bu durum yakmadı canını. Sen çocuk, alışılmışın dışındaydın, büyüdükçe kaleler yerine başkalarının hayallerini yıkmaya başladın. Akrep kovalarken yelkovanı adım adım, kağıttan yapılmış olduğun için gurur duydun kendinle. Çünkü bugüne kadar yıktığın her hayal için bir satır kazındı dudaklarına. Her satır için bir kadını feda ettin. Feda edilen kadınlar, her şeye rağmen kaldıkları yerden devam ettiler yürümeye. Sahil boyunca uzaklaştılar senden. Bir tek ben kaldım geriye.
Beni feda ettiğinden haberin olmadı bile.
*Ayşenur Altıntaş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder